Londra’dan Gelen Ses

 

Gecenin karanlığındaki bir odada,

Sessizce oturuyorum.

Karşımda aydınlıklar bilgesi,

Yanlarımda müziklerin hecesi,

Elim elime kavuşuyor.

Sonra yavaşça beyaz masama dokunuyor.

Masam elimi hızlıca ve yavaşça kesiyor.

Akan siyah kanım sıçrıyor her yere.

Diyorum kendi kendime,

Ben elsiz mi kaldım?

Olur mu öyle şey!

İnsan yabancısız kalır mı bu Fransız dünyada.

Yavaştan kulaklarım çıkıyor yerlerinden,

Vals yapmaya gidiyorlar.

Gözlerim isyan ediyor 89’daki gibi,

Paris’im yanıyor Roma’m yanıyor,

En kötüsü İstanbul’um yanıyor.

Londra’dan bir ses geliyor,

Sakin ol diyor ahmakça.

Nasıl olayım sakin,

Vücudum parçalara ayrılıyor, kırılıyor, yanıyor.

Sanki dünya bana isyan ediyor.

Zaten üstümde varken Atlas’ın sorumluluğu,

Nasıl dayanayım acıya ve aşka.

İnsan soruyor kendine,

Serbestçe sevebilir miyim diye.

Asla diyor yüce Mikail,

Nurdan olsan bile sevemezsin.

Ufuktan doğsan bile,

Lükse giremezsin.

Yalnızlık verir sana güç,

Olmazsa olmazın onlar,

Senin boynundaki kader ve keder.

Diyorum Mikail’e neden ben,

Neden o neden biz neden siz.

Diyor Mikail gülerek,

Nedenini öğrenmek için Kral olmalısın,

Uçurumlara çıkmalı, bana kafa tutmalısın.

Yanındaki serserilere boyun eğmeden,

Gözlerini katlederek kör etmeden,

Zehri sevdiğine bakıp içmeden,

Boynuzlunun kafasını kesmeden,

O sahte atı sevmeden öğrenmelisin.

Londra’dan bir ses geldi yine,

Gitti Mikail aklımdan,

Dökülen mürekkep geri geldi,

Düşen lanetliler ayrıldı yerden,

Ve bana geri geldiler,

İsyan bastırıldı,

Taç yine bana kaldı.

Geride bıraktım Eflatun atkımı,

Döndüm en başa yeniden yeniden yeniden,

Ama bu sefer daha eminim kendimden.

Kaldıracağım yeryüzünün kütlesini.

Kaybetmeyeceğim son şansı.

Ama en önemlisi,

İster nehirdeki su ol,

İster Notr Dame’daki ateş,

İster suçun ve barışın kışı,

Yine de seni bulacağım.

Beraber kaldırırız bu yükü,

Kadın ve erkeğin edebi yükünü,

Sonra da Mikail’e biz güleriz,

Göklere bakıp bakıp.

Ama yine en sonunda,

Her şey bitince,

Mutluluğu getiren yatakta,

Beraber uyuyabiliriz,

Topraktaki beyaz yorganımla.

- Sertaç Bahadır Afşari