Bir Garip Kadıköy İskelesi

Kadıköy iskelesindeki martılar gariptir biraz.

Huysuz, akıllı, kurnaz, üşengeçtirler.

Aşk,sevgi,mutluluk bürünen insanlarla doludur iskele.

Buna rağmen hiçbir martı,

İnsanlara benzemez.

Aşklar bir gariptir Kadıköy iskelesinde.

Ne Paristekilerine benzer ne New Yorktakilerine.

Âşıklar sarılır,öper,kucaklaşır.

Ayasofyaya doğru aşklarını gösterirler,

İstanbul'un sevgilisine.

Ayrılıklar da bir gariptir Kadıköy iskelesinde,

Denizin iyot kokusu insanı ekşitir.

Bir de üstüne ayrılık gelince,

İnsanın acıları bütünleşir.

Geceler de gündüzler de gariptir,

Şu Kadıköy iskelesinde.

Gündüzleri çocuk sesleri ve bağırışları,

Âşıkların sarılmaları.

Geceleri yıkılan insanların bağrışları ve feryatları,

Yıldızlar altında sessizlik ve hüzün.

Sahilde bira şişeleri ve sigara izmaritleri.

İstanbul bir gariptir Kadıköy iskelesinde.

Dolmabahçe,Beşiktaş,Sultanahmet...

Hepsi Kadıköye özlemle bakar.

Bizim yanımızda olsaydın keşke,

Diye söylenirler.

Ben de garibim şu Kadıköy iskelesinde.

Karşımda kocaman deniz varken,

Deniz yerine ırmakta yüzmek isterim.

Bence deniz sadece şiir verir insana,

Kadıköy'de aşk verir.

Ben de beraber olacağım,

Sevdiğimle iskelede.

Hani anlattığım şu aşkı yaşayacağım,

Şu garip Kadıköy iskelesinde.

Râşid Kemal