"Gökyüzündeki Umut" - Ödüllü Şiirim

Akşam gündüze yol verdiğinde,

Mavi kırmızıya döndü gökyüzünde.

Atlıların seslerini duydu,

Umutla bekleyen köylüler.

Hiçbir tereddütleri yoktu.

Gerekirse en soğukta bile,

Savaşırlardı senin için,

Canan için toprak için.

Nasıl olsa o nesil,

Asım’ın nesliydi.

Kemal, Mehmet, Ali;

Ayşe, Fatma, Zübeyde,

Hepsinin dilinde 1921’den kalma,

Tek bir cümle, tek bir ses ve tek bir yürek,

“Hakkıdır, Hakk’a tapan milletimin istiklal”.

Tam on dört gün sonra,

Bir tarata haykırışlar ve ağıtlar,

Diğer tarafta sevinç çığlıkları ve havalar,

Tam bir kargaşa içindeydi Ege.

Ancak bu kargaşa umut getirmişti.

Vatan sevgisiyle harmanlanmış,

Bozkırın fertlerinin inandığı umut.

Kızılla boyanmış bir toprağa bedel,

 İstikbalini göklerde gösterecek,

Asla inmeyecek olan bir umut.

Gökyüzünü karanlıktan aydınlığa çıkaran,

Zincirlerden kurtulmayı sağlayan,

Bir umut gelmişti.

Her bir damarında yedi düveli yenecek,

Güçlü bir örtü yükseldi Anadolu’dan.

Şimdi ister yüz ister bin yıl geçsin,

Ona selam vermeden uçan kuşun yuvası bozulur.

Onun gölgesinde ne korku olur ne keder.

Ey, bu toprakların en kudretlisi!

Gövdemi siper ederim,

Zarar gelmesin sana diye.

Ant içerim,

Doğduğum andan öleceğim ana kadar!

Damarlarımdaki asil kanla,

Koruyacağım seni tek dişli canavarlardan,

Ta ki daha yüksekte açana kadar!

-Sertaç Bahadır Afşari