İstanbul’un Ağıtı

 

İstanbul’u dinliyorum gözlerim kapalı,

Önce sert bir rüzgâr esiyor Kadıköy’den.

İnsanların saçları dalgalanıyor yapraklar gibi.

Vapurlar gözüküyor boğazın ötesinde,

Sanki uzaklardan, çok uzaklardan geliyorlar.

Seyyarların hiç durmayan bağırışları,

Vapurların sirenleri arabaların kornalarıyla,

Birleşiyor istemsizce.

İstanbul’u dinliyorum gözlerim kapalı.

 

İstanbul’u dinliyorum gözlerim kapalı,

Uçaklar geçiyor üstümüzden sırayla,

Bulutlara değiyor metal gövdeleri,

Balıkçılar teknelerine biniyor yavaşça,

Evde kaldığımız sürede temizlenen boğazda.

İstanbul’u dinliyorum gözlerim kapalı.

 

İstanbul’u dinliyorum gözlerim kapalı,

Sıkış sıkış Ortaköy,

Tıklım tıklım Moda,

İzmarit dolu sokaklar,

İnşaat sesleri geliyor etraftan,

Yaz sıcaklığında bağırışlar ve tozlar,

Bütün oluyor.

İstanbul’u dinliyorum gözlerim kapalı.

 

İstanbul’u dinliyorum gözlerim kapalı,

Aklımda yapılacak işlerin telaşı,

Yoğunluğuyla ünlü bir köprü,

Bitmeyen kornaların uğultusu içinde,

Sakince kenara çekilmek istiyor insan,

Ama ben yine de,

İstanbul’u dinliyorum gözlerim kapalı.

 

İstanbul’u dinliyorum gözlerim kapalı,

Bir sarhoş geçiyor sokaklardan.

Küfürler, haykırışlar, türküler,

Bir şey düşüyor elinden yere,

Bir izmarit olmalı,

Tüm derdini taşıyan.

İstanbul’u dinliyorum gözlerim kapalı.

 

İstanbul’u dinliyorum gözlerim kapalı,

Tavsiyene uyuyorum üstadım,

Ancak ne senin aldığın hissi ne de zevki,

Alabiliyorum kirden kapanmış gökyüzünün altında.

Artık olmayacak gibi hissediyorum.

Sanki,

İstanbul’u dinleyemiyorum gözlerim kapalı.

Sertaç Bahadır Afşari