Perdenin Ardı

Perdelerimin ardında,

Güneş doğuyor ufaktan.

Bir grup fani yürüyor, 

Sırayla, adetle, uyumla.

Perde kapanıyor umutsuzlukla.

Bir yoğunluk var hissediyorum,

Çoraklardan gelen bir endişe.

Ateşler içinde kara toprak,

Tıka basa marketler, pazarlar,

Ama kime göre neye göre.

Perdelerimizi açmak verir,

Ölüm gibi korku hissini.

Donsuz ama zengin kral,

Kapımıza gelecekmiş gibi de,

Gülünç ve tuhaftır.

Perdenin kokusunu alır,

Sevdalımın al defteri.

Şarkılar bir bütün olur,

Perdemin etrafında sırayla.

Hissediyorum olacak hissediyorum,

Al yanaklı sevgilim varacak,

Çorak, kara topraklarıma.

Ve zengin, donsuz kralım, egom,

Ve onun samimi olan arkadaşları, akıl ve göz,

Teslim olacak sonunda,

Al kalbimizden çıkacak,

Bir hareketle.

Kaybettiğini anladığı vakit,

Elinden geleni ardına koymayacak. 

Ve ayrıca,

Başlayacak nabzı,

Hızlı hızlı atmaya.

Ama eninde sonunda,

O perde açılacak,

Tüm seyirciler gülecek,

Onların, Donsuz Kral ve arkadaşlarının,

Komik ama acınası yüzlerine. 

Bizdeki korku ve acıda,

Kızıl güllerin bahçesinde,

Umut ve neşeye dönecek.